Zoutkristallisatie is een van de meest destructieve aantastingsmechanismen in poreuze bouwmaterialen, maar de prestaties van kalkmortels onder dergelijke belasting zijn nog onvoldoende onderzocht. Dit proefschrift onderzoekt het microstructurele gedrag en de duurzaamheid van kalkmortels blootgesteld aan natriumchloride en natriumsulfaat, met nadruk op variaties in samenstelling door additieven en gerecyclede materialen.
Met behulp van complementaire analytische methoden toonde het onderzoek aan dat gedeeltelijke vervanging van kalk door cement de sterkte verhoogt, maar de porositeit en het ademend vermogen vermindert, wat leidt tot een grotere gevoeligheid voor zoutschade. Verschillende evaluatiemethoden werden vergeleken om hun geschiktheid voor het bestuderen van kalkmortels te beoordelen. Een aangepast RILEM-protocol bleek de schadepatronen in kalkmortels realistischer te reproduceren. 
Gemengde functionele additieven op basis van fosfonaat en polyacrylaat verbeterden de sterkte en carbonatatie en veranderden de dynamiek van de zoutkristallisatie, waardoor de schade bij hogere doseringen werd verminderd. Gerecycleerde granulaten, zinkoxide en additieven op basis van bacteriën leverden gemengde resultaten op, wat de afwegingen tussen mechanische sterkte, duurzaamheid en milieuvriendelijkheid onderstreept.
Over het geheel genomen draagt dit werk bij aan een beter begrip van de mechanismen van zoutschade in kalkmortels en ondersteunt het de ontwikkeling van geoptimaliseerde, compatibele en milieuvriendelijke formuleringen voor zowel monumentenzorg als moderne bouw.