Vertaalsters worden vaak geconfronteerd met een dubbele onzichtbaarheid: ze worden zowel gemarginaliseerd als vertalers, als vanwege hun positie als vrouwen. Ondanks hun onmiskenbare invloed op vertaalde literatuur blijft grondig academisch onderzoek naar hun werk schaars—een lacune die binnen de wetenschappelijke kringen steeds vaker ter discussie wordt gesteld. Dit project benadert het onderwerp vanuit een feministisch perspectief en onderzoekt de rol en agency van acht vertaalsters binnen de culturele en historische contexten van de Sovjet-Unie en Volksrepubliek Polen. Daarbij worden de vertaalsters gepositioneerd als potentiële mediatoren van culturele en feministische weerstand onder socialistische regimes. Het onderzoek richt zich op hun identiteit, drijfveren, de (feministische) teksten die zij vertaalden en in het bijzonder de vraag of hun werk beschouwd kan worden als een daad van vertaalrebellie, een manier om via vertaling de dominante status quo te ondermijnen. Door middel van archief- en biografisch onderzoek, tekstanalyses en interviews wordt er onderzocht hoe deze vrouwen erin slaagden censuur te omzeilen en culturele narratieven te hervormen onder restrictieve politieke regimes. Door hun stemmen te laten klinken, hun bijdragen te erkennen en het veld van Feminist Translation/Translator Studies en Gender Studies verder te ontwikkelen, beoogt dit onderzoek deze vaak over het hoofd geziene figuren de academische erkenning te geven die zij verdienen.