Recente artikelen hebben de kwestie van de slechte prestaties van risicovoorkeuren, gemeten in experimenten en enquêtes, aan de orde gesteld. Ik probeer een verse kijk op deze kwesties te geven. In
het bijzonder stel ik dat de meeste van de schijnbare tegenstellingen die in de recente literatuur naar voren zijn gebracht kunnen worden georganiseerd door een systematische theorie van meetfouten.