Kennishiaten over de capaciteiten van organismen om hun ecofysiologische kenmerken aan te passen, beperken het potentieel van ecofysiologie bij het voorspellen van impacten van global change op de biodiversiteit. In deze scriptie test ik daarom hypothesen over hoe kleine zangvogels reageren op diverse klimaatomstandigheden. Als studieobjecten gebruik ik twee veelvoorkomende vogelsoorten: een tropische soort (Sint-Helenafazantjes, Estrilda astrild) en een soort uit gematigde streken (Koolmezen, Parus major). Mijn onderzoek toont aan dat beide soorten de capaciteit hebben om zich aan te passen aan verschillende temperaturen, voornamelijk door aanpassingen aan zowel hun basale als maximale metabolische snelheden. Tropische soorten zijn geëvolueerd in warme, stabiele klimaten en worden daarom verondersteld slechts een beperkte capaciteit te hebben voor ecofysiologische aanpassingen. Mijn onderzoek wijst echter uit dat tropische Sint-Helenafazanten hun energieverbruik verminderen bij koudere temperaturen. Dergelijke energiebesparende mechanismen kunnen bijdragen aan hun succes als invasieve soort, onder andere in Europa. Koolmezen in koudere gebieden blijken zoals verwacht in staat te zijn meer warmte te produceren vanwege hun aanzienlijk hogere maximale metabolische snelheden. In tegenstelling tot de verwachtingen was er echter geen sterk verband tussen de basale en maximale metabolische snelheid, zowel voor koolmezen als voor Sint-Helenafazanten. Meer onderzoek is daarom nodig om de precieze mechanismen te begrijpen die bepalen hoe vogels hun energiehuishouding reguleren.