SOX11 is een transcriptiefactor die geassocieerd wordt met conventioneel mantlecelllymfoom (MCL), een agressieve B-celmaligniteit met slechte prognose. De precieze rol van SOX11 in MCL blijft onduidelijk. Onze data met een conditioneel SOX11-overexpressie muismodel tonen aan dat SOX11 MCL induceert in muizen. WP1 onderzoekt de impact van SOX11 op B-celontwikkeling via een geïntegreerde single-cell omics aanpak. We karakteriseren SOX11-gedreven transcriptieprogramma’s, chromatine-toegankelijkheid en B-celreceptor (BCR) bias tijdens de ontwikkeling, met focus op B1- en marginale zone B-cellen (MZB's). WP2 test de hypothese dat foetaal afgeleide B1-cellen, met een gelijkaardige bias in het BCR-repertoire als bij MCL, de oorsprong van de ziekte vormen. We voeren foetale levertransplantaties uit, volgen de clonale BCR-dynamiek tijdens MCL-initiatie en -progressie, en onderzoeken of tijdelijke SOX11-expressie rijpe B-cellen kan herprogrammeren naar B1-achtige cellen. WP3 richt zich op nieuwe therapieën door drug repurposing en immuuncheckpointtherapie te combineren. Drugcandidaten uit drug response profiling worden samen met BCL2- of BTK-remmers getest en gevalideerd in MCL patiënt-afgeleide xenografts. In ons immunocompetent SOX11-gedreven muismodel evalueren we anti-PD-L1, zowel als monotherapie als in combinatie met gerichte middelen, om immuunevasie door hoge PD-L1-expressie in SOX11-geïnduceerde MCL te overwinnen.