Autofagie is een essentieel degradatieproces voor cellulaire homeostase. Verschillende humane ziektes zijn dan ook te wijten aan een defect in dit proces. Autofagie kan zowel non-selectief materiaal degraderen om de cellen te voorzien van nieuwe nutriënten, alsook selectief toxische componenten uit de cel verwijderen. Tot recent werd gedacht dat selectieve autofagie volledig afhankelijk was van de binding van autofagie receptoren met LC3 eiwitten om zo cargo naar een bestaand fagofoor te escorteren. Nieuwe studies hebben het bestaan aangetoond van een alternatief onconventioneel autofagieproces waarbij de autofagie receptoren direct binden met het autofagie eiwit FIP200 om zo ter plekke een fagofoor rond het cargo te vormen, waardoor de rol van LC3 wordt omzeild. Dit nieuwe proces is moeilijk te bestuderen omdat er geen genetische modellen bestaan die specifiek dit type autofagie kunnen verhinderen. Het doel van dit project is daarom het genereren, karakteriseren en bestuderen van een nieuw muismodel dat specifiek deficiënt is voor LC3-onafhankelijke autofagie. Dit experimentele model is gebaseerd op de expressie van een getrunceerde vorm van FIP200 dat niet in staat is om te interageren met autofagie receptoren, maar wel nog klassieke LC3-afhankelijke autofagie kan promoten. Het project integreert onderzoek naar mutaties in autofagie receptoren van patiënten met inflammatoire aandoeningen om zo de pathofysiologische relevantie van onconventionele autofagie te karakteriseren.