Seksueel dimorfisme is een gekende bron van variatie in het immuunsysteem. Als reactie op vaccins en infecties ervaren mannen een onevenwichtige inflammatoire respons, meer Treg-differentiatie en lagere antilichaamtiters, terwijl vrouwen sterkere inflammatie, betere antigeenpresentatie maar ook meer T-celuitputting vertonen. De bijdrage van chromosomale en hormonale factoren zijn nog onvolledig begrepen, maar kunnen worden onderzocht bij transgender personen die genderbevestigende hormoontherapie (GBHT) volgen. Zij ondergaan een hormonale verschuiving naar het ervaren gender maar behouden hun chromosomale geslacht. In een lopende klinische studie vaccineren we 60 transgender en 60 cisgender personen met een meningokokken B-vaccin, dat als model dient voor immuunactivatie. Met een systeem vaccinologische benadering bestuderen we in deze populatie diepgaand vaccin-geïnduceerde immuunresponsen en de impact van geslachtshormonen. Door gevestigde methoden voor aangeboren en getrainde immuniteit (plasma cytokinelevels), humorale immuniteit (hSBA-assay) en cellulaire immuniteit (intracellulaire cytokinekleuring) te combineren met nieuwe technieken die genetische en epigenetische analyses (single-cell multiome sequencing) toelaten, zullen we een volledig overzicht verkrijgen van de actieve immuunresponsen voor ieder gender. Naast meer inzichten verwerven in geslachts- en genderverschillen in immuniteit, zal deze studie unieke inzichten bieden in hoe GBHT de immuunfunctie beïnvloedt.