De spreiding en uitgebreide organisatie van de Romeinse provinciale vergaderingen suggereren dat hun invloed verder reikte dan institutionele of politieke aspecten. Ik veronderstel dat ze krachtige platforms vormden voor de ontwikkeling van provinciale netwerken, met sterkere contacten tussen de aan de vergadering deelnemende steden en personen hieruit afkomstig tot gevolg. Ik focus op de sociaal-economische aspecten van deze vergaderingen.